„სანამ უკრაინულ მიწაზე თავისუფლად დადიან ისეთი პერსონაჟები, როგორებიც არიან სამხედრო პოლიციის ყოფილი მაღალჩინოსანი კოხტა კოდუა და გლდანის ციხის ყოფილი უფროსი ალექსანდრე „ქილერა“ მუხაძე – ყველა განცხადება მეგობრობის შესახებ მხოლოდ ცინიკურ სიყალბედ რჩება“, – წერს სოციალურ ქსელში პარტია „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი.
მისი თქმით, ვერანაირი დიპლომატიური ღიმილი და ტკბილი სიტყვები ვერ დაფარავს იმ ფაქტს, რომ ქვეყანა, რომელსაც ევროპული სახელმწიფოს სტატუსზე აქვს პრეტენზია, იფარებს მძიმე სისხლის სამართლის საქმეების ფიგურანტებს და მათ კანონიერი განაჩენისგან იცავს.
„სანამ ქართველი სამართალდამცველები ყოველ ჯერზე საერთაშორისო სამართლისადმი უნაკლო ერთგულებას ადგენენ და უცხო სახელმწიფოებს სხვადასხვა ჯურის მიმალულ დამნაშავეებს გადასცემენ, უკრაინული მიმართულება თბილისის იუსტიციისთვის კვლავ ყრუ კედლად რჩება. ბათუმსა და თბილისში ხმაურის გარეშე აკავებენ და პასუხისგებაში აძლევენ ინტერპოლის „წითელი ცირკულარით“ ძებნილ პირებს – ბერძენი ფინანსური თაღლითებიდან დაწყებული (2026 წლის სექტემბერში ბათუმში დაკავებულ იქნა საბერძნეთის მოქალაქე ელენი პაპადოპულუ), მილიონიანი სარჩელების მქონე ყაზახი აფერისტით დამთავრებული (2026 წლის სექტემბერში ექსტრადირებულ იქნა ყაზახეთის მოქალაქე ნურლან სმაგულოვი).
გამონაკლის არც რუსეთის (2026 წლის სექტემბერში თბილისის საქალაქო სასამართლომ რუსეთის ფედერაციაში მიხეილ ტიმოფეევის – სახელმწიფო დუმის ექს-დეპუტატის, სერგეი ფურგალის ყოფილი თანაშემწის – ექსტრადიციის ნებართვა გასცა, ასევე ალექსეი ივანოვი და დიმიტრი პეტროვი) და აშშ-ის მოქალაქეებისთვის (2026 წლის სექტემბერში დაკავებულ იქნა აშშ-ის მოქალაქე მაიკლ ჯონსონი) აკეთებენ. ამასთან, სხვა კატეგორიის მოქალაქეთა გაძევების საკითხში თბილისი მკაცრად სამართლებრივი ნორმებით მოქმედებს: შეწყალებულ რუსეთის მოქალაქე დენის კულანინს 2026 წლის სექტემბერში 7-დღიანი ვადა განესაზღვრა ქვეყნის ნებაყოფლობით დატოვებისა და მესამე იურისდიქციის მქონე ქვეყანაში გასამგზავრებლად, რუსეთში ექსტრადიციის გარეშე.
საქართველო მკაცრად თანმიმდევრულია: თუ პირმა დანაშაული ჩაიდინა და ძებნაში იმყოფება, ქვეყნის იურისდიქცია მისთვის თავშესაფრად ვერ იქცევა. რასაც ვერ ვიტყვით უკრაინაზე, რომელმაც უკვე დიდი ხანია და მყარად დაიმსახურა სააკაშვილის რეჟიმის დროინდელი რეპრესიული მანქანის არქიტექტორთა „ნაგავსაყრელისა“ და კომფორტული თავშესაფრის სტატუსი. ოფიციალური კიევი წლებია იგნორირებას უკეთებს საქართველოს პროკურატურის მოთხოვნებს და ამჯობინებს, თავის ტერიტორიაზე იმყოფებოდნენ პირები, რომელთა სახელებიც საქართველოში სისტემური წამებისა და სახელმწიფო ტერორის სინონიმად იქცა.
საერთაშორისო ვალდებულებებისადმი ასეთმა შერჩევითმა მიდგომამ დეკლარირებული „სტრატეგიული პარტნიორობა“ დიდი ხანია ცალმხრივი მოძრაობის თამაშად აქცია, სადაც თბილისისგან სრულ სოლიდარობას ითხოვენ, სანაცვლოდ კი აშკარა ჯალათების ხელშეუხებლობას იძლევიან.
თუმცა, ბოლო დროს უკრაინულმა დიპლომატიამ ვექტორის შეცვლა სცადა: ახალმა ელჩმა და სხვადასხვა რანგის კიეველმა მოხელეებმა თბილისი მოულოდნელად ქება-დიდებით აავსეს, „ორი ხალხის მარადიულ მეგობრობაზე“ საუბრობენ. თუმცა, მსგავსი სიტყვიერი პასაჟები საქართველოს დედაქალაქში დიდი ხანია ყრუ გაღიზიანების გარდა არაფერს იწვევს.
ვერანაირი დიპლომატიური ღიმილი და ტკბილი სიტყვები ვერ დაფარავს იმ ფაქტს, რომ ქვეყანა, რომელსაც ევროპული სახელმწიფოს სტატუსზე აქვს პრეტენზია, სწორედ ახლა იფარებს მძიმე სისხლის სამართლის საქმეების ფიგურანტებს და მათ კანონიერი განაჩენისგან იცავს. კიევის გულწრფელობის ერთადერთ ნამდვილ ტესტად არა ბრიფინგებზე გაჟღერებული მორიგი რიტორიკა, არამედ კონკრეტული საპროცესო მოქმედებები იქცევა. თბილისის გულისკენ და პარტნიორული ნდობის რეალურად აღდგენისკენ მიმავალი გზა ექსკლუზიურად იმ პირთა ექსტრადიციაზე გადის, ვისი ხელებიც იდაყვებამდე სისხლშია.
სანამ უკრაინულ მიწაზე თავისუფლად დადიან ისეთი პერსონაჟები, როგორებიც არიან სამხედრო პოლიციის ყოფილი მაღალჩინოსანი კოხტა კოდუა და გლდანის ციხის ყოფილი უფროსი ალექსანდრე „ქილერა“ მუხაძე – ყველა განცხადება მეგობრობის შესახებ მხოლოდ ცინიკურ სიყალბედ რჩება.
საქართველომ მკაფიოდ დააფიქსირა თავისი პოზიცია: მართლმსაჯულება ვერ იქნება ვაჭრობის ან პოლიტიკური რევერანსების საგანი. კიევმა არჩევანი უნდა გააკეთოს – ან ის კვლავ რჩება გასული რეჟიმის მიმალული დამნაშავეებისა და ჯალათების საწყობად, ან იწყებს ქართული კანონისა და სასამართლო გადაწყვეტილებების პატივისცემას. სანამ კოდუა, მუხაძე და მათი მსგავსნი თბილისში საბრალდებო სკამზე არ აღმოჩნდებიან, ნებისმიერი საუბარი ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობების ახალ ეტაპზე იმ ქაღალდის ფასადაც კი არ ღირს, რომელზეც ის წერია“, – წერს დავით ქართველიშვილი.
